Het drugsgeweld in Antwerpen haalt regelmatig het nieuws. Telkens weer is dat even schrikken. Niet alleen omdat de feiten zo hard zijn, maar ook omdat ze zich vaak afspelen in wijken waar wij als hulpverleners actief zijn, zoals in het Kiel. In die wijk woont N., een jongen van zeven.

Wat betekent het voor een kind om een student over de vloer te krijgen die helpt met huiswerk? Die vraag stond centraal in twee sessies van het OC Sociale Inclusie van KdG en Kompanjon. De bevindingen zijn duidelijk: de Kompanjon-trajecten hebben een brede, positieve impact en bieden tegelijk concrete aanknopingspunten om de ondersteuning nog te versterken.

Ik werd uitgekozen als projectmedewerker om De Katrol Gent op te starten. Het project zou 30 maanden lopen. Ik had er écht zin in. Het was in de periode dat Obama president werd. Ik voelde en dacht toen ook: Yes we can!

We schuiven aan tafel en er wordt koffie gebracht. Er is nauwelijks tijd om elkaar voor te stellen, want Khatera zet haar verhaal verder. Ze heeft net een examen afgelegd. Op bijna alle dertig vragen kende ze het antwoord. Spottend merkt ze op: “Ik leer nu over alle shit die in mijn leven is gepasseerd. Daardoor heb ik een streepje voor op andere studenten die dit alleen maar uit de boekjes kennen.”

Zeyneba is 45 jaar en staat alleen in voor de opvoeding van Jitu (5) en Adam (13).  Volgend schooljaar zal Jitu starten in het eerste leerjaar, tenminste als alles goed gaat. Zeyneba woonde onlangs een infosessie bij op school over de Koala-test, die het taalniveau van kleuters in kaart brengt. “Ik vond die opdrachten soms best moeilijk,” zegt Zeyneba. Lynn, de coach van Kompanjon die het gezin al langer volgt, stelt haar gerust: “Het komt wel goed.”

Vader Jaweed verwelkomt me met een brede glimlach, ik werd duidelijk verwacht. We staan meteen in een wat kaal ogende woonkamer. Het gezin is recent verhuisd naar dit ruimere huis op Linkeroever. In de gang staan twee bakken fruit, verpakte frisdrank, een grote fles zonneolie en een pak kattenvoer. “Ik hou niet zo van katten, maar de kinderen zijn er dol op”, zegt Jaweed een beetje verontschuldigend.

Kevin Van Loo is een alleenstaande vader van 5 kinderen. Zijn dochter Lorena, 8 jaar, heeft het lastig op school met lezen, ondanks logopedie en het dubbelen van L1. De straathoekwerkster stelde voor om Kompanjon in te schakelen. Zo stapte studente Kato Hanskens in februari 2024 voor het eerst binnen bij het gezin Van Loo. Het werd het begin van een mooie samenwerking.

Als woonbegeleidster bij het CAW bood Vicky Van De Walle hulp aan een alleenstaande moeder die met haar 3 kinderen in een opvangcentrum verbleef. De school zond bezorgde signalen uit over de dreigende leerachterstand van de dochter. Maar ouder noch hulpverleners hadden de ruimte om dat probleem op te volgen. Zo kwam Kompanjon in beeld.

“Bij vzw Kompanjon krijgen studenten de kans om in een unieke en rijke leeromgeving te werken. Ze krijgen intensieve begeleiding om zorgvuldig geselecteerd gezinnen te ondersteunen. Zo ervaren ze  aan den lijve hoe groot de kloof is tussen kinderen die in kansarme en kansrijke gezinnen opgroeien.”

De impact die Kompanjons begeleiding op een kwetsbaar gezin heeft, toont zich soms op onverwachte manieren. Dat merkte ook Kompanjon-coach Mikati Willemyns bij een Gents gezin dat ze jaren later opnieuw ontmoette. 

Al 15 jaar ondersteunt Kompanjon maatschappelijk kwetsbare kinderen en hun gezin. Hoe zou het ondertussen zijn met de gezinnen waar we járen geleden over de vloer kwamen? Samen met Farida (17) blikken we terug op haar ervaringen uit haar lagere schooltijd.

Sinsa Van Vooren ondersteunde als Kompanjon-student het gezin van Patricia. Studieondersteuning was een opstap die zowel kinderen als mama zelfzekerder maakte. Lees hier hoe Sinsa deze samenwerking beleefde.

Een beurtrol installeren om de laptop te kunnen gebruiken. Het klinkt misschien wat vergezocht, maar het is een realiteit die Ada maar al te goed kent. Toen zij en haar broer in het secundair onderwijs zaten, deelden ze één laptop met elkaar. Huistaken maakten ze beurtelings.

Jolien werkte drie jaar als coach voor het project ‘Buddy@School’. Ze getuigt over  een ervaring die haar bijblijft.

“Hallo, komen jullie met de kinderen naar ons feest op 17 mei in Gentbrugge? Gratis voor iedereen. Groetjes en welkom!” Zo maken we bij Kompanjon promotie voor onze activiteiten. Via Whatsapp versturen we de kleurrijke uitnodiging naar de gezinnen. Aanklampend werken hoef je niet ver te zoeken, zolang de boodschap maar positief, open en echt is.

Kompanjon werkt al vele jaren samen met kinderen en ouders in een kwetsbare situatie. Met de juiste steun – én dankzij hun eigen kracht en inzet – zien we vaak hoe hun situatie stap voor stap verbetert.

Het is wel wat lastig om afscheid te nemen. De kinderen kijken week na week uit naar mijn komst.
Gek eigenlijk; we werken voor school, maken sommen en dictees en toch kijken ze er elke week naar uit. In het begin noemden ze me ‘juf Tine’ maar na elk bezoek was ik minder juf en werd ik meer ‘een maatje’

Freda is 12 jaar en zal binnenkort de overgang van basis- naar secundair onderwijs maken. Haar leerkrachten hebben er alle vertrouwen in dat ze in de A-stroom kan starten. Hoe en waar ze dat zal doen, zullen we de komende weken en maanden uitpluizen. 

Altijd weer spannend, aan een voordeur staan en voor een eerste keer aanbellen. Hopend dat je op de goede bel hebt gedrukt, want lang niet overal kloppen de naambordjes. Kompanjon-coach Mariska vertelt over de start van een nieuw semester.

Ik kom uit Eritrea, maar Eritrea is niet veilig. Daarom ben ik naar België gekomen. Ondertussen al vier jaar. Eerst alleen, zonder kinderen, zonder man. Na drie jaar zijn mijn twee dochters ook gekomen. Mijn man nog niet en ik weet niet of hij nog zal komen, het is heel moeilijk.

Ik ben Julie, studeer sociaal werk ik Gent, en loop sinds enkele maanden stage bij Kompanjon. Het merendeel van mijn stagetijd gaat naar het ondersteunen van vier gezinnen bij hen thuis. Dat is eigenlijk ook het fijnst om doen want ik leer op een heel spontane manier vier totaal andere families kennen. 

De deur zwaait open met een brede welkom. Elisabeth kent me niet en was een beetje vergeten waarom ik kwam. Zonder aarzelen leidt ze me naar haar woonkamer. Zoveel vertrouwen verwondert mij niet meer, ik was al bij zoveel verschillende gezinnen te gast. Vandaag kom ik speciaal voor een gesprek met het duizendste gezin dat we met Kompanjon vzw in Gent zullen ondersteunen.