Op eigen benen

We worden ontvangen door Zeyneba in een net appartement in een nieuwe woonblok. De inrichting is smaakvol, het licht ingetogen. Op tafel staat een grote, versgebakken cake en de warme thee geurt uitnodigend. Zeyneba woonde vroeger in een hoge, uitgeleefde woonblok. De lift was er vaak kapot en in de gangen stapelde het afval zich op. “Toch was ik daar veel gelukkiger,” zegt ze. “Ik had goede contacten met de buren: we zorgden voor elkaars kinderen en konden op elkaar rekenen. Hier ziet alles er goed uit, maar ik leef in voortdurend conflict met mijn bovenburen. Er wordt geroddeld en gepest. Mijn kinderen durven hier nauwelijks te bewegen, want meteen krijgen we klachten over lawaai en overlast.”

De zenuwen van Zeyneba staan duidelijk gespannen. Ze lijdt onder de stress en ontwikkelt ook fysieke klachten. Niet alleen de woonsituatie baart haar zorgen. Zeyneba is 45 jaar en staat alleen in voor de opvoeding van Jitu (5) en Adam (13). Er is contact met de vader van de kinderen, maar de dagelijkse zorg rust vooral op haar schouders.

Eindeloos geduld

Volgend schooljaar zal Jitu starten in het eerste leerjaar, tenminste als alles goed gaat. Zeyneba woonde onlangs een infosessie bij op school over de Koala-test, die het taalniveau van kleuters in kaart brengt. De ouders kregen voorbeelden van opdrachten en de vraag om thuis te oefenen met kleuren en blokken. “Ik vond dat soms best moeilijk,” zegt Zeyneba. Lynn, de coach van Kompanjon die het gezin al langer begeleidt, stelt haar gerust: “Het komt wel goed.”

Adam vraagt veel opvolging en zorg. De jongen heeft ASS en op school liep het erg moeilijk. De overstap naar het buitengewoon onderwijs hing al een tijd in de lucht en bleek onvermijdelijk. “Ik deed wat ik kon, maar op een bepaald moment werd het me te veel. Ik klopte aan bij het Huis van het Kind hier in Luchtbal en zo kwam ik in contact met Kompanjon. Coach Lynn en studente Lore hebben ons ondersteund. Lynn luisterde naar mijn zorgen. Lore had eindeloos geduld met Adam en samen zochten ze naar manieren om hem langer geconcentreerd te houden. Ze speelden spelletjes en zochten extra activiteiten in de buurt. Mijn kinderen zijn daardoor sterker geworden.”

Vertrouwen op de hulp

De zorgen rond administratie en huisvesting worden opgevolgd door Naomi, die werkt voor 1 gezin, 1 plan. Ze is hier al vaak geweest. Samen maakten we een gezinsplan. De verschillende diensten werken goed samen, met elkaar en met mij. Want de oplossingen zijn niet eenvoudig. “Ik wil opnieuw verhuizen naar een plek die veilig en rustig is voor ons. Naomi helpt me daarbij, maar ik begrijp dat ze niet kan toveren.”

Daarnaast wil Zeyneba werk vinden. Ze doet momenteel vrijwilligerswerk bij het Zorgbedrijf en dat doet ze graag. “Ik doe mijn werk goed, ze zijn tevreden over mij. Ik heb de directeur gevraagd of er geen betaald werk voor mij is. Dat is er wel, maar het uurrooster botst met het busvervoer van Adam. Bovendien weet ik niet hoe ik de schoolvakanties moet overbruggen.”

“Toch moet ik werk vinden,” besluit ze. “Ik volg een traject bij de VDAB, ik heb een opleiding gevolgd en ik heb de taal geleerd. Binnenkort verlies ik mijn werkloosheidsuitkering. Ik weiger naar het OCMW te gaan. Ik wil op eigen benen staan en mijn leven zelf in handen nemen. Ik droom van een toekomst, weg van de hulp. Ik vertrouw erop dat Lynn, Lore en Naomi me verder zullen helpen om mijn eigen weg te kunnen gaan.”

Verhaal van Zeyneba, opgetekend door Katelijne Béatse. Luchtbal, Antwerpen, oktober 2025

Benieuwd op welke manier we gezinnen zoals dat van Zeyneba verder ondersteunen?