Interview met Katelijne Béatse – “Kompanjon van het eerste uur”  

Met welke verwachting ben je in 2009 gestart? 

Ik werd uitgekozen als projectmedewerker om De Katrol Gent op te starten. Het project zou 30 maanden lopen. Ik had er écht zin in. Het was in de periode dat Obama president werd. Ik voelde en dacht toen ook: Yes we can!

Voor de eigenlijke start las ik het boek over De Katrol en voelde toch wat onzekerheid over het werken aan huis met gezinnen. Ik wist niet zeker of dat iets voor mij zou zijn… Nooit gedacht dus dat ik die huisbezoeken en de gesprekken bij de mensen thuis zo graag zou doen en dat ze me zoveel zouden leren!

Wanneer voelde je echt: “Hier doe ik iets dat ertoe doet”? 

Het enthousiasme bij de initiatiefnemers was er van bij de start. Maar op het einde van de projectfase viel alles echt op zijn plaats. Tijdens het slotevent stelden we onze resultaten voor aan opleiders, beleidsmakers en andere betrokkenen. De reacties waren heel positief en er werd unaniem meteen gepleit om het project verder te zetten. Toen hadden we echt het gevoel: dit werkt. Hier hebben we iets waardevols opgebouwd. Daarna volgde de oprichting van de vzw Kompanjon.

Welke kleine successen zijn volgens jou eigenlijk grote successen geweest? 

Ik zag ooit een oproep passeren om te kandideren voor de Koningin Paolaprijs. De avond voor de deadline heb ik, in een bevlogen bui, nog snel het formulier ingevuld. Met ons project IN CANON haalden we de preselectie. Daarna kwam een vakjury langs om het project van dichtbij te bekijken. Zelf kon ik er die dag niet bij zijn, maar mijn collega’s en onze bestuurders brachten het verhaal met zoveel enthousiasme dat ze de jury helemaal overtuigden. En uiteindelijk wonnen we de prijs! Dat bracht heel wat mooie momenten met zich mee. We mochten samen met een delegatie jongeren en studenten naar het paleis in Laken, en later leidde dat er zelfs toe dat prinses Claire in 2025 op bezoek kwam op het Kompanjonfeest. Hoe een balletje aan het rollen kan gaan en ons van de ene bijzondere gebeurtenis in de andere bracht. Het was allemaal prachtig en toont vooral hoeveel gedrevenheid er in ons team zit.

Welke verhaal van een gezin blijft je altijd bij? 

Er zijn veel verhalen die blijven hangen. Soms, als ik in de stad fiets, herinner me nog de huizen, de gezinnen of een verhaal. Naar aanleiding van 10 jaar Kompanjon zijn we verhalen van gezinnen en studenten beginnen optekenen. Ik vind dat persoonlijk heel waardevol en vind het ook heel fijn om te doen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat iedereen een verhaal heeft dat de moeite waard is om te vertellen. Ik ben er trots op dat we met Kompanjon op een heel eenvoudige en warme manier een stem geven aan de groepen waar we mee werken. (Die verhalen krijgen een warme plek op onze website).

Wat heb je zelf geleerd over jezelf in de rol van coördinator? 

Ik vind het fijn om leiding te nemen en tegelijk met heel verschillende thema’s, mensen en uitdagingen bezig te zijn. Dat betekent vaak veel ballen tegelijk in de lucht houden, maar net die afwisseling en dynamiek geven mij energie. In die 17 jaar heb ik me geen dag verveeld.

Daarnaast heb ik ontdekt hoe belangrijk het is om te vertrekken vanuit de talenten en interesses van mensen. Ik probeer collega’s zo veel mogelijk verantwoordelijkheid en ruimte te geven om hun eigen accenten te leggen. Die vrijheid zorgt vaak voor een grote betrokkenheid, saamhorigheid en motivatie. Uiteindelijk draait alles om de mensen die samen de organisatie maken. Het team is en blijft het hart van de organisatie.

Wat heeft deze rol jou gegeven dat je niet had verwacht? 

Ik had niet gedacht dat ik deels een fondsenwerver zou worden. Het is een beetje willens nillens zo gelopen. De eerste keren dat ik een afspraak had met een fonds of donateur, ging de grap tussen de collega’s om “een rood kleedje” aan te trekken voor de gelegenheid. Ik deed dat toen echt en zorgde voor een foto. Je kan je inbeelden hoe mijn garderobe er na 17 jaren uitziet.. Maar intussen heb ik hierin een heel groot netwerk opgebouwd en krijgen we jaar na jaar onze rekeningen op orde.

Welke tradities, gewoontes of kleine dingen binnen Kompanjon mogen zeker blijven bestaan?

Kompanjon heeft een eigen smoel en een eigen stijl. Elke dag opnieuw maken we samen deze organisatie tot wat ze is. We geloven in de kracht van kleine veranderingen, we hebben oog voor het positieve, we zoeken de kleuren en de diversiteit op en zetten volop in op het verbinden van groepen die elkaar in het dagelijkse leven al te vaak voorbij lopen. Ik koester de gedachte: “Eenmaal Kompanjon, altijd Kompanjon”

Welke wens heb je voor de toekomst van Kompanjon? 

Ik wens Kompanjon vooral wat meer financiële stabiliteit toe. Er zit nog zoveel potentieel in de organisatie. Als de coaches meer tijd zouden hebben om zich te focussen op de kern van de werking, zouden we nog meer kunnen betekenen voor maatschappelijk kwetsbare gezinnen én studenten nog meer waardevolle praktijkervaring kunnen meegeven.

Ik hoop vooral dat Kompanjon de ruimte krijgt om verder te bouwen aan wat het vandaag al zo sterk maakt: mensen kansen geven, verbinding creëren en een verschil maken in het leven van anderen. Want met dit werk verleggen we echt stenen. En uiteindelijk is dat waar het om draait.