The time is 06:56:25am

Backstage

Altijd weer spannend, aan een voordeur staan en voor een eerste keer aanbellen. Hopend dat je op de goede bel hebt gedrukt, want lang niet overal kloppen de naambordjes. 

Deuren zwaaien open, meestal met de woorden “kom binnen”. Af en toe wordt een deur iets aarzelender opengedaan, of sta ik oog in oog met een hoopje kinderen die gewoon blij zijn dat er bezoek is. Soms blijft een deur ook dicht, wanneer een afspraak toch verkeerd begrepen of vergeten is, om welke reden ook.

Elk jaar weer waan ik me – als vergevorderde huismus – in allerlei culturen. Ik word omringd met andere klanken, ruik verrukkelijke geuren, mag nieuwe smaken proeven. Ik reis doorheen Gent, ik ben op reis én voel me thuis. 

“Huisbezoekentijd” – noemen we dat bij Kompanjon. Het bezoeken van nieuwe gezinnen die op onze wachtlijst staan. Als beginnend coach was ik toch altijd wel nerveus om binnen te stappen bij onbekenden. Na 10 jaar zijn deze zenuwen er niet meer en kan ik volop ruimte nemen om mensen te Ontmoeten.  Ik schrijf dit met een hoofdletter, omdat deze vorm van kennismaken dé ruggengraat is van Kompanjon. De coaches nemen de tijd om naar mensen te luisteren. We gaan geen rijtje vragen af, we komen niet met een checklist aan, we komen niet controleren noch sanctioneren. We gaan langs en vragen: hoe gaat het met je? En de kinderen, hoe loopt het? Waar droom je van? Waar lopen jullie tegenaan?  Waarmee kunnen wij helpen? Doordat we mensen in hun thuisomgeving Ontmoeten, ontrafelt het gesprek zich op een natuurlijke manier en wordt de connectie snel gemaakt. 

Ik verbaas me telkens weer over de openheid. En het ontroert me zelfs, omdat de samenleving vaak hard, niet warm noch open is. Wat mij ook altijd raakt: de interesse in mij. Hoe het met mij gaat, waar ik vandaan kom, of ik kinderen heb, of ik in Gent woon …? 

“Huisbezoekentijd” zorgt er ook voor dat ik besef hoe fijn het is om met collega´s samen te werken die er voor je staan, als je even je hart moet luchten. Tijdens de lunch op kantoor wordt er geluisterd naar elkaars verhalen. Soms schrijnend, over een gezin dat maar één leefruimte heeft en met zes personen moet slapen op de drie matrassen die tegen de muur staan geschoven. Vaak gepaard met onmacht, over de woonsituaties van gezinnen bijvoorbeeld. Vaak ook met bewondering, dat een familie zo sterk aan elkaar kan hangen, dat er warmte en humor is ondanks de niet zo evidente leefomstandigheden. Er wordt ook erg veel gelachen op kantoor, over grappige uitspraken van kinderen, over al té enthousiaste huisdieren, over te straffe koffie, of over huiskamers die plots volstromen met familie en buren …  

De laatste jaren ervaar ik dat de samenleving verhardt, mensen worden makkelijk tegen elkaar opgezet. Wanneer ik vroeger aan mijn vrienden vertelde over mijn werk, excuseerde ik me altijd met woorden als “sorry, ik ben een watje, maar de wereld zou mooier zijn als mensen elkaar wat vaker écht zouden Ontmoeten”.  Die boodschap blijf ik uitdragen en ik verontschuldig mezelf daar niet meer voor!  

 

Verhaal van Mariska Storm oktober ’22, coach bij Kompanjon sinds 2012.

The time is 06:56:25am